Signorina BeaU

•  Angel & Demon    หรือชื่อไทยว่า  เทวากับซาตาน   ใครที่อ่าน Davinci Code  คงจะได้อ่านกันมั่งหล่ะนะ   ตัวละครเอกตัวเดียวกัน   แต่เรื่องนี้จะออกไปในแนวศาสนาหน่อย  ( มีคนบอกมา )  และก้อบอกอีกว่า  สนุกกว่า  Davinci Code  อีก  แต่ ...  เล่มมันหนามากเลยอ่ะ 
• วีรกรรมทำเพื่อเงิน   เล่ม 1    ยังเหลือเล่ม 2-4 ที่ยังไม่ได้ซื้อ
• Level 7  หรือ  ฆาตกรรมระดับ 7  
• เสียงกระซิบสังหาร
• คำให้การจากศพห้องใต้ดิน
• คินดะอิชิ  เล่ม 2  ตอนหมู่บ้านแปดหลุมศพ
• สาวใสตัวดีกับหนุ่มเกาหลีสุดฮอต  เล่ม 1-2   ของคุณหนุ่มกรุงโซล  อิอิอิอิ

  มีอีกมั๊ยวะ 

นับดูแล้วก้อ  8 เล่มเท่านั้นเอง 

แต่ ..........  เราก้อมีหนังสือที่กะจะซื้ออยู่ในลิสต์อีกเหมือนกัน

ปล.  หนังสือเล่มอื่นๆที่เรามี  อ่านจบหมดแล้วคับ  กว่าจะทยอยอ่านได้  เหนื่อยนะเนี่ย

แล้ว " กองดอง "  ของคุณหล่ะ  มีกี่เล่ม  5555

 อโศก - ลาดพร้าว

• เริ่มฝึกวันที่ 17   ของเราฝึกแบบ 135 ชั่วโมง  คิดไปวันละ 8 ชั่วโมงก้อแป๊บบบบเดียวเอง  เดือนนึงได้มั้ง 
• แต่ในความเป็นจริงแล้ว   ........ถ้าออกกอง  นัดกองตี 5  ไม่มีกำหนดเลิกกอง  เพราะถ้ากะไว้ว่าเลิกกอง 3 โมง  อาจจะเลทถึง 2 ทุ่ม  5555  ออกกองแต่ละที  ได้เวลาทีละไม่ตำกว่า 12 ชั่วโมง  เคยเข้านัดกองตี 2 เลิกก้อเกือบตี 2 ด้วยนะ  อิอิ
• ฝึกงาน ณ  ตึกใหญ่ๆแถวอโศก  สังกัด จี เกท   คือ  บริษัทที่ทำMV ให้ศิลปินของค่าย
• ดิฉันฝึกหน้าที่  พีเอ  ( ผู้ช่วยโปรดิวเซอร์ )  ตำแหน่งสวยหรูเชียว 
• แต่ในความเป็นจริงคือ  ฝึกหน้าที่เบ๊ของโปรดิวเซอร์  ทำทุกอย่างที่โปรดิวเซอร์ใช้  อยู่ในออฟฟิศก้อ  เดินเอกสาร เดินของ  เดินตังค์  ซีรอกซ์   พิมพ์งานคอม  ส่งแฟกซ์  โทรติดต่อกับคนอื่นๆ( ประสานงาน )  เก็บของ และอื่นๆ  ตามแต่ใครจะเรียกใช้  ส่วนถ้าออกกองก้อ  ดูแลนักร้อง ( มั้ง) และคนในกอง  และอื่นๆตามแต่ที่ในกองจะมีอะไรให้ทำ 
• งานอีกอย่างเวลาออกกองคือ  เป็นเอ็กซ์ตร้า  55555  แต่ไม่ได้ค่าตัว  แบบขำๆไป  อิอิ
• แต่ตอนนี้ไม่อยากฝึกแล้ว  อยากให้หมดเร็ว  ทนหน่อยๆๆ  ไม่ได้เบื่องานนะ  แต่เบื่อ .... สิ่งที่แก้ไม่ได้อยู่ดี  อยากรู้มาถามรายตัวดีกว่า

ปล. -  RIP   ทำไมต้องมีการจากลา  แต่นะ  ทุกอย่างไม่เที่ยงว่ะ

       -  อยากอยู่เฉยมากกว่านี้  แต่ก้อทำไม่ได้อ่ะ  ยังไงกูก้อต้องเดินหน้าอยู่ดี 

       -  หมดเดือนนี้เร็วๆทีเหอะ  จะได้เลิกฝึกงาน  เย่ๆ 

       -  คิดถึงเพื่อนๆ น้องๆนะ   ฝึกงานเสร็จคงได้เจอกันมากกว่านี้

       -  ไอ้แตง   อยู่ญี่ปุ่นแล้ว  คิดถึงเมทๆมั่งนะมึง   ไม่ได้เจอหน้ากันอีก 1 ปี  กลับมาเมื่อไหร่  ไปกินหมูกะทะให้อิ่มจน 

          เดินข้ามถนนไม่ไหวกันเลย  555

       -  นุ่น  ชั้นยืนยันนะ  ว่าชั้นไม่ได้โชคดีกว่าแกเลยว่ะ  ยังไงก้อแล้วแต่   แกอย่าคิดมากนะ   ชั้นเชื่อว่า  สุดท้ายแกต้อง

          แฮปปี้เว้ย   ^_^   

       -  ช่วงนี้ทำไมมีคนเรียกกูว่า  " ตัวเล็ก " หลายคนแล้ว  ตัวกูก้อไม่เล็กนะ  หุหุ

       -  ช่วงนี้สุขภาพยําแย่เหลือเกิน   อะไรที่ไม่เคยได้เป็น  หรือว่าห่างหายไปนานก้อได้เป็น  อย่างลมพิษ 

          มีสัญญานเตือนมาก่อนหลายวัน   นึกว่าแค่คันๆ  แต่เป็นจนได้  ทรมานจิง ต้องตัดเล็บให้กุด

       -  เป็นไข้ในช่วงเวลาที่ ..........  นั่นแหล่ะ  เกือบซวยแล้ว  หลังจากเดือนที่แล้วตอนสอบก้อเป็นไปแล้วรอบนึง 

          รอบนั้นก้อเกือบตายเหมือนกัน  แถมเป็นตอนออกกองอีกนะ  ปวดท้องมาก  1 วัน  กินพาราไป 5 เม็ด  กะกาแฟ

          อีก 3 แก้ว  และกูก้อได้รู้ว่า  พาราไม่ได้ช่วยอะไรกูเลย    เป็นร้อนในด้วยนะ ตรงเหงือกกะตรงกระพุ้งแก้ม

ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง  โบว์สบายดีคับ  ถึงแม้ว่าข้างบนที่อ่านๆมา  จะดูอาการหนักอยู่ก้อเหอะ 

แต่ตอนนี้  ดีแล้ว  บอกแล้วว่าตายยาก  ^_^

อ้อ!   ถ้าเห็นกูโทรมๆช่วงนี้ก้อไม่ต้องตกใจ 

ปล2.   ใครมียาแก้ผมร่วงแนะนำมั่งป่ะ  ผมร่วงเอาๆ  หนักกว่าเดิมอีกนะ  วิตามินที่เคยกิน  ไม่ได้มีผลอะไรเลย  หมดไป 2 ขวด  จะเลืกแล้ว  เปลืองตังค์  T_T

อัพแล้นๆ

อาทิตย์นี้ดูชีวิตมันยุงๆ  ยุ่งๆ  ฝืดๆดีว่ะ  ( แต่ปกติก้อเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ )

วันจันทร์  ไปมหาลัย  ด้วยเหตุผลแค่ว่า  เอาใบฟ้าไปยื่นให้คณะ   เสียเวลากูไปอีก 1 วัน  แทนที่จะได้นอน

วันพุธ วันนี้มีจัดรายการ  เตรียมสคริปต์ไว้ดีแล้วววว  คงไม่พลาดเหมือนคราวที่แล้ว   แต่ถึงเวลาจริง   แม่ง  สคริปต์ไม่พลาด  แต่.....  กูเลือกเพลงไปไม่พอว่ะ  ขาดไปประมาณ 6 เพลง   ฮ่วยยยย   วิ่งหาเพลงให้วุ่น   แล้วเป็นวันที่พี่ตู่ไม่อยู่  เลยต้องอัดเทปเอาไว้  หุหุ  เมื่อวันจันทร์ ป๋อมก็เล่าว่า  พี่ตู่ไม่อยู่  เลยต้องอัดเทปไว้เหมือนกัน  จัดๆไป  ป๋อมพูดผิด  แต่โชคดีที่พี่อ๊อยลืมกดอัด  มาวันกู  พี่อ๊อยเลยอัดกับทั้งเทปและทั้งคอม   หุหุ

มีอีกนะ  จัดๆอยู่  อาจารย์สุภัคเดินเข้ามา   .....................   กูหัวใจจะวายรอบ 1  มาฟังอยู่นานพอดู

พออ.สุภัคเดินออกไป   พูดๆอยู่  แม่ง ใครวะ  ตัวหย่ายๆ  มายืนอยู่ตรงกระจก   เหยยยย  อ.วันชัย ( อีกแล้ว ) มายืนฟัง แล้วแม่งงงง   อ.วันชัยนี่สุดยอดจะดีเจแบบคลาสสิค   ไอ้โน่นไม่ได้  ไอ้นี่พูดยังงี้ไม่ได้  โอเคอ.เค้าขำๆแหล่ะ  แต่เข้มงวดเรื่องการจัดรายการโคดๆ  เลยเกร็งไป................  T_T

พักนี้แมนขยันมาก  นั่งแสกนรูป  หุหุ   ตายกันไปข้างนึง

แต่รูปแกแสงสวยโคดๆ  ดูเป็นตัวอย่างได้

วันพฤหัส  วันเกิดเรา   ตื่นเช้ามา  กอดแม่ไปทีนึง   ^^  

มีหลายๆคนถามว่า  พ่อแม่ให้อะไรเป็นของขวัญ   .....................

เราไม่อยากได้อะไรเป็นของขวัญจากใครหรอก   โดยเฉพาะจากพ่อกะแม่    เพราะรู้สึกว่า  ที่ผ่านมา  พ่อแม่ให้เราทั้งชีวิตแล้ว     ยังจะไปขออะไรอีกหล่ะ 

เดี๋ยวนี้ความอยากได้ชั่วครู่ชั่วยาม  เริ่มหมดไป   กูแก่แล้วไง  หุหุ  มีก้อเท่านั้น  ไม่มีก้อเท่านั้น  เริ่มปลง

ไปมหาลัย  วันนี้พรีเซนต์งาน 335  ตลกมาก  หัวเราะท้องแข็ง   กูเล่นเป็นพี่กบ ทรงศิทธิ์จากเรื่องดาวหลงฟ้า  มีไฝที่ปากด้วยนะ  55555555

วันนี้ขอบคุณมากๆ  หลายคนมาอวยพร  หรือบอกว่าไม่ได้ให้อะไร   ไม่เป็นไรแก  แค่เราได้รับจากพวกแก  มันก้อดีมากพอแล้วหล่ะ  ไม่จำเป็นต้องให้อะไรหรอก  หลายคนเป็นห่วงหลายๆเรื่อง  ขอบคุณอีกครั้ง   รู้สึกว่ามีคนเป็นห่วงเยอะ  เหมือนมีบาเรียคุ้มกันแน่นหนา  อิอิ

ขอบคุณคนที่ส่งของไม่พึงประสงค์มาให้ด้วยนะ   ขอบคุณมากกกกกกกกกกกกก  ( ประชด )

เย็นๆมีเล่นหนังให้นัทสุง  นึกว่าจะนาน   แต่ 4โมงครึ่งเสร็จแระ  กลับบ้าน~~

วันศุกร์  ช่วยนัทสุงทำหนัง  ฝนตกซะงั้น   เปลี่ยนบทกระทันหัน  กลายเป็นกูถือร่มสีบานเย็น   หุหุ  เสร็จเมื่อไหร่ขอดูด้วยนะจ๊ะ  เสร็จแล้วก้อไปกินข้าวกัน  หิวโคดๆว่ะ  กลับบ้านมา  รถติดอีกกกกกกกก  หลับในรถแต่คราวนี้ไม่นั่งเลยป้ายแล้ว  เอิ๊กๆ

วันเสาร์  ตาลีตาเหลือกไปรังสิต  ไปดูเค้าถ่ายหนัง  ปรากฎว่าคราวนี้กูไปสาย  อิอิอิ  วันนี้ขำทั้งวันอีกแล้ว  มี Black Gang หุหุหุ  หัวเราะกันท้องแข็งเลย  แต่สงสารพี่ฮอกะน้องฟลุคมากๆอ่ะ  จบงานเมื่อไหร่  ไอ้ปอ  แกเลี้ยง 2 คนนี้หนักๆหน่อยนะ  วิลเลี่ยมอีกคน  555555  ลงทุนมากมากเหลือเกิน  ถ่ายไปถ่ายมา  จะหมดแล้วววว  ฝนตกซะงั้นอ่ะ  ต้องวิ่งหลบฝนกันให้วุ่น   ในที่สุดก้อต้องถ่ายวันหลังอีกหน่ะ

ใหนๆก้อใหนๆแล้ว  กินข้าวละกัน  หิวๆๆๆๆ

ปล ..  วันนี้ปอระวิด  ฝืดหลายเรื่องนะแก   ฝนหยุดตก  จะไปกินข้าวกัน น้องจากะน้องก้องบอกว่ากินหออินดีกว่า กินสเต็ก  เราก้อเออๆ  กินกัน  ตะโกนบอกไอ้ปอ  ปอบอกว่า  ไปโรงกลาง  พวกเราก้เอาวะ  ไปโรงกลาง  ด้วยความงงๆว่าไปทำไม

พอไปถึงโรงกลาง    มันเองก้องงๆว่า    ...............มาโรงกลางทำไม

อีกเรื่อง  นั่งรถแมนกลับมา  คันนั้นมี แมน น้องจา  น้องเป็ด  ปอ  จิ๊ง เรา   แมนขับผ่านทางถนนวิภาวดี  พอใกล้ถึงเซ็นทรัล เราจะลง  แต่ไอ้ปอบอกว่า  เหยๆ  ลงสยามดิ  ไอ้เราก้อนึกว่ามันจะกลับด้วย  ก้อเลย  เออๆ ลงที่โน่นก้อได้ 

แต่พอถึงสยาม  แยกย้ายกัน  มันบอกว่า   มันกลับสาย 93  ถึงหน้าบ้านมันเลย  ฮ่วยยยย  แล้วกูจะมาสยามทำถ้วยไรวะ   เลยต้องเสียค่าไฟฟ้าอีก 30 บาท  แล้วต่อรถใต้ดิน  หุหุ

สรุปแล้ว  กูฝืดเองใช่ป่ะ

อัพบล็อคอาทิตย์ละครั้ง น้อยไปมั๊ย  ตั้งท่าจะอัพหลาบวันแล้ว  แต่ว่าเม้าท์กะพี่น้องและผองเพื่อนเพลินๆ  เลยพึ่งอัพเนี่ยหล่ะ

เมื่อวันพุธ  จัดรายการเป็นครั้งแรก  สั่นเป็นเจ้าเข้า

แถมเปลี่ยนเพลงอีก  เพลงที่เตรียมไว้ เราลิงค์กะเรื่องอื่นๆไว้ด้วย  พอเปลี่ยนเพลง  ตกม้าตายเลยคับทั่น  ไม่รู้จะพูดอะไร  บอกแต่ชื่อเพลงและคนร้อง

ไม่เป็นไร  คราวหน้าเอาใหม่   จะทำให้ได้นะ

วันพฤหัส  อ.วันชัยแคนเซิ่ลคลาส   อ.ไม่สบายอ่ะ   เป็นห่วงๆ  อาจารย์เป็นเหมือนพ่อของเด็กวิดโท  หายไวๆนะค้า

เรียนเสร็จแล้วไปรังสิต  ไปคุยกะน้องเรื่องละครเวที  ไปรถอ้อ  เฟนท์ขับ  ที่ไปรถคนนั้นก็มี  อ้อ เฟนท์ จิ๊ง เรา แนต   นั่งสบายโคด    เพราะรถปูเป้  อัดกันเข้าไปเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกก

พอไปถึง  แม่งงงงงง   ฝนตก   รองเท้ากูพึ่งซัก   หมดเลยยยยย  น้องๆก็ยังไม่มา  เราเลยเดินไปหาแตงที่บี 3  ไปคุยอยู่พักนึง  พอหายคิดถึงกัน

ก่อนประชุม  เจอน้องตี้   ดีจายว้อยยยยยยยยย  หลานกูไม่เป็นหลืบ  

เราอยู่ฝ่ายคอสตูม ( เสื้อผ้า  ) กะเมาะๆ  แล้วก้อนุ๊ก   อ่อ มีพลุด้วย    อาชีพเก่าเมื่อครั้งยังปี 1

ประชุมเสร็จ  ไปกินคิมกันกะ  ปู เป้  ป๋อม  จ้าว  น้องนุ่น     อร่อยจางงง  เสียแต่ยังไม่ค่อยอิ่มเลย   แต่พอเห๊อะ  แค่นี่ก้อไม่ไหวแล้วววววว

ขอนิดนึง  เบคอน  สะใจมากๆๆๆ   อยากกินไอติมที่ใส่ใข่อีกอ่ะ  เค้าเรียกว่าไรนะ

****   วันนั้นใส่เสื้อเหมือนจุ๋ยด้วย   ยีนส์สีเดียวกันอีก   ขำโคดๆ  แต่เราก็เจอคนใส่เสื้อสีเดียวกะเราประมาณ 6-7 คนอ่ะ  วันนั้น 

----------------------------------------------------------------

วันเสาร์  ไปดูน้องจาถ่ายเอ็มวีของไอ้ปอ  พี่อ้วน ป๋าเอิร์ธ  แมน  ทำส่งแฟตฟิล์มอ่ะ    เริ่มต้นตั้งแต่  มันนัดที่รังสิต  10 โมง  กูไปถึง 10 ครึ่ง  โทรไปหาพวกมัน  มันบอกว่า ..............   เหยย  อยู่แถวท่าพระจันทร์ว่ะ  รถติดโคด 

โอย   อยากจะกรี๊ด  สรุปแล้วว่าคนครบ  ตอนเกือบๆบ่ายได้มั้ง   ทำไมต้องเป็นเวลาเจซีด้วยว้า   

ถ่ายไปหัวเราะไป  งานใหนของปอ  ต้องมี  1. จ้อย   2.มีวิ่งๆๆๆ  วิ่งไล่ล่า 

งานนี้ได้พี่ฮอเป็นพระเอก  ฮาได้อีกรอบ  แต่เราไปแล้วไม่ได้ทำไรเลยว่ะ  นั่งอยู่เฉยๆ  คนอื่นมีหน้าที่กันหมด  หุหุ

แต่เอาเหอะ  ขำๆ  ฮาทั้งวัน

ขอด่าตัวเองหน่อยเหอะ  โง่จริงๆ 

ไขกุญแจบ้านอยู่  แม่กุญแจหล่นลง  ตอนหล่นไม่รู้สึก  รู้แค่ว่าเอ๊ะ  กุญแจไม่ได้อยู่ที่มือแล้วนี่หว่า  แล้วมันอยู่ใหนวะ   หลังจากนั้น  ความรู้สึกต่อมาคือ   .........................

   เห้ยยยยยย   กูเจ็บบบบบบบบบบบบบบบ  

เพราะว่าไอ้กุญแจที่หล่น  มันหล่นทับนิ้วเท้ากู  ร้องไม่ออกเลย  แล้วดึกคืนนั้น  มันก็ม่วงงง 

ทำไมกูไม่ชักเท้าหนีวะ  ปล่อยให้มันหล่นมาทับได้  เจ็บนา  ><

อีกเรื่อง  แบงค์ไปหอ  รู้สึกแปลกๆ  เมื่อคนในบ้านไปอยู่ที่อื่น  ไม่เคยอยู่ห่างน้องนานขนาดนี้  

แต่คิดในทางกลับกัน  ตอนกูไปอยู่หอ  น้องกูจะคิดแบบนี้มั่งมั๊ย 

เอาเหอะ  เสาร์อาทิตย์  มันก้อกลับบ้าน  

ดีใจอยู่อย่าง  ที่เห็นว่า  มันกลายเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก  โตพอที่จะใช้ชีวิตแบบรับผิดชอบตัวเอง  และเดินตามทางที่มันเลือกได้

---------------------------------------------------------------------------

มายก็อดดดด  เปิดเทอมแล้ว   เทอมนี้นรกโคดๆอ่ะ 

ดูปริมาณงานแล้วแบบว่า   กูจะตายมั๊ย  

ถ้าเปิดเทอมไปแล้ว  ใครเห็นกูหลับๆอยู่แถวตึกเอฟ  หรือว่าเดินหน้าตาเหมือนคนง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา  หรือเดินหน้าเป็นศพ  ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะใดๆ  ก็ไม่ต้องตกใจนะ 

หรือถ้าเจอกูนอนตาย  หรือว่าน็อคอยู่แถวๆใหน  ตามทางเดินไรงี้  ช่วยเอาไม้เขี่ยๆด้วย  อิอิ 

แล้วยิ่งแบ่งเวลาไม่ค่อยจะเป็นอยู่  แต่ก้อเอาวะ  สู้ๆ เพราะไม่ใช่เราคนเดียวที่มีงานชุก  ชุกยิ่งกว่ายุงที่รังสิตอีกนะ

เพราะว่า .............

เพื่อนๆปี 4  หลายคนลง 7 ตัว  บางคนไปลงตัวที่รีเกรดเอาไว้  ทุกคนมีงานล้นมือ   แล้วใหนยังจะละครเวที  ประจำปีอีกหล่ะ 

แต่ยังไง  เราก้อจะผ่านมันไป  ด้วยกันนะ   ผ่านไปด้วยดี 

ความรู้สึกนี้  เกิดขึ้นพร้อมกับความรู้สึกว่า  อีกไม่นานเราก้อต้องจากกันไปแล้ว  และไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่  ต่างคนก้อต่างแยกย้ายกันไปตามทาง  แต่เราจะจำไว้นะ  ว่าครั้งนึง  มีโอกาสรู้จักเพื่อนอย่างพวกแก  และได้ใช้เวลาสั้นๆช่วงนึงร่วมกัน  เป็นช่วงเวลาที่มีค่ามาก   มากจนไม่รู้จะเอาอะไรมาเปรียบเทียบดึ

ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน  แต่เราก็ยังเจอกัน  ยังคุยกันได้นะ

เจอกันในใจ 

สิ่งดีๆ จะไม่มีวันจาง  และยังคงเหมือนเก่า                                  

หากวันใด  วันที่ไม่มีเราอยากให้เธอได้ยอมรับ                                 

การจากกันต้องมีวันจาก ความรักมีเส้นทางของมัน                              

มีเรื่องราวที่เราเคยผ่าน  ที่เราจะจำมันเก็บไว้  

หากเธอคิดถึงฉัน  ถึงแม้ไม่ได้เจอ  ให้เธอรู้ฉันยังอยู่ไม่ไกล                 

เมื่อไหร่ที่คิดถึงฉัน  ให้รักแทนดวงตา  ฉันจะมาเจอเธอที่หัวใจ 

จากกันไป  เราเข้าใจกันดี จะไม่มีนําตา                                             

อดทนรอ  รอแค่วันเวลา  ที่จะเจอกันอีกครั้ง                                       

คำที่เคยทักทายวันก่อน  เมื่อถึงตอนกล่าวคำรําลา                              

ยังไม่รู้หนทางข้างหน้า  จะกลับมาเจอกันอีกใหม   

ดีใจที่ได้รู้จัก  และเป็นเพื่อนกะพวกแกนะ 

ปล.  ละครคณะ  มาช่วยกันเยอะๆน้า   เป็นสิ่งสุดท้ายที่พวกเราจะได้ทำร่วมกันแล้ว

ปล.2  ใครก้อด้าย  ช่วยกูหาคนสัมภาษณหน่อยดิ  ส่งสิ้นเดือน                         ปล.3  กูยังหาที่ฝึกงานไม่ได้เลย  เอาภายในสิ้นเดือนนี้ใช่ป่ะ

ใครก้อด้ายยยยยยยยยยยยยยย  ช่วยกูด้วยยยยยยยยยยยย

ทำไมพักนี้ชีวิตรู้สึกแล้งๆงี้หว่า 

ตั้งแต่กลับมาจากบ้านยายแล้ว   บอกไม่ถูกเหมือนกัน

อีกอารมณ์ที่เกิดขึ้นคือ  รู้สึกว่านอนไม่พอ  ตั้งแต่ไปบ้านยายเหมือนกัน  นอนบนรถทัวร์มันไม่สบายหรอก  พออยู่บ้านยายก้อพบว่า  คุณยายเข้าห้องนําทุกๆครึ่งชม.  หรือไม่ก้อ 1 ชม.  แล้วก้อต้องมีคนอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา  อยู่ใกล้ๆแบบนั่งคุยด้วยนะ  >_<

พอกลับมาถึงบ้าน  คือตี 5 ของวันจันทร์ ฟิตจัด  รีบปั่นงานส่วนที่เป็นรูปๆอะไรพวกนี้ให้เสร็จ  จะได้ส่งไปให้แป๋ว  นั่งงมอยู่นานมาก ปิดคอมไปก้อหลายที  ทะเลาะกะตาราง  และแผนภูมิ  มันคงคิดว่า อ๋อ  มึงจะทำแบบนี้เหรอ กูไม่ห้ายยยยยย   แบร่   มึงทำไปสิ 

กว่าจะเสร็จ  กูเหนื่อย  ทั้งกายและใจ  ( ล่อเข้าไปอีกวันนึง  หลังจากไปคุยกะเพื่อนๆเรื่องงาน  และเอาไอ้ที่ทำเสร็จแล้วบางส่วนไปให้ดูด้วย )  ความจริงแล้ว  ไอ้ที่ทำมันก้อมได้เยะอะไรนะ  เพียงแต่ว่า     กูโง่คอม  เสียเวลาไปทะเลาะกะตาราง   ไม่ยอมลงให้กูซะที

เมื่อวานนัดกะเพื่อนๆเก่าที่รร.  ไปหวัดดีป๋ากู้ ( อ.กู้เกียรติ )  และเที่ยวเดินสายไหว้อาจารย์  มีแต่คนทักว่ากูผมยาวมากๆ  ( อีกแล้ว )  คนที่ไปเมื่อวานก้อมี ดี้ อ้อ ก้อย  ตุ้ย เน  แบงค์  (มันมาทีหลัง  รอมันนานมากกก ) และกู   เสียดายที่ตุ้ยต้องไปงานมองโบ ไทด์ ( เขียนถูกป่าววะ ลืมๆ ) ของน้องปี 1 ที่เกษตร 

ตอนบ่าย  ไปเยี่ยมเปรียวที่ศิริราช  แต่ก่อนไป แอบแวะไปกิน กิ๊ว  อร่อยจัง   เอ๊ะ หรือว่าเป็นเพราะกูหิวมากๆๆๆๆๆ   แต่ข้าวโพดทอดอร่อยจัง  วันหลังเจอกันอีกนะ  แล้วจะแวะไปยี่ยมบ่อยๆ

เอาหล่ะ  เยี่ยมเปรียวๆ  อีนี่เดี๋ยวต้องพาไปทำบุญซะหน่อย  เพราะรู้ข่าวมาว่า  รถมันไปเสยกะสิบล้อ  มันกระดูกซี่โครงหัก  ไหล่เดาะ  น้องมันแขนหัก  แม่จมูกหัก อต้องผ่าตัด  ส่วนพ่อตอนนี้อยู่ไอซียู  กระดูกทิ่มปอด 

มันบอกว่ามันหัวเราะไม่ได้  หายใจแรงก้อไม่ได้  เพราะส่วนที่เป็นซี่โครงมันจะดัง ก๊อบแก๊บๆๆ  แล้วเมื่อวานไป  พวกกูยังกะไปเล่นตลกให้มันดี  อีนี่ขำตลอด  ขำไปเหงื่อแตกไป  แบบว่าเจ็บอ่ะ  ลุกเองก้อไม่ได้

พยายามเข้านะแก  ทำอะไรด้วยตัวเองให้ได้  เช่น  ถ้าแกมไดน  นานไปกว่านี้  แกจะต้องทำกายภาพ  เพราะว่ากล้ามเนื้อจะติดกระดูก  หรือจะมีผังผืด  อะไรประมาณนี้ ชั้นก้อจำไม่ได้  หุหุ 

เอาเหอะ  ไว้เปิดเทอม  ชั้นจะแวะไปเยี่ยมแกอีกนะ  คงว่างแล้วหล่ะ  หายไวๆเน้อ

ปล.1  กลับมา  ไอ้งานที่เซฟไว้  มันไม่อยู่  

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  มันไม่เซฟให้กู 

วันนี้ไปมหาลัยกะแม่  ติดรถแม่ไปลงตามเคย  อยู่ดีๆแม่พูดว่า  อาทิตย์นี้จะไปเยี่ยมยาย  เราจะไปกะแม่มั๊ย  อาทิตย์นี้มันก้อปิดเทอมอยู่  ยายก้อไม่ค่อยดี  ลงไปหาดีกว่า  สักพักนึกได้  เสาร์ที่ 28 นี้มีทัวร์รังสิต  เซ็งเลย  เพราะเราไปวันศุกร์เย็น  กลับมาจันทร์เช้า  อดไปทัวร์รังสิตเลย  อุตส่าห์ชวนคนอื่นเค้าไปทั่ว  ตัวเองไม่ได้ไปซะงั้น 

แต่คิดอีกทีไม่เป็นไรหรอก  ทัวร์รังสิตไปมาแล้ว 3 ปี  ไม่ไปสักปีก้อไม่แปลก  ไว้ไปรับน้องก้อได้  อีกอย่าง  ยายไม่สบายมาก  ผีเข้าผีออกมานานมาก จะไปๆหลายทีแล้ว  ยายเราก้ออายุมากแล้วด้วย   ปีนี้ 92 แล้วมั้ง  นี่ตั้งแต่สงกรานต์  แม่ลงไปหายาย 4 รอบแล้วอ่ะ  ไปรถทัวร์นะ  ไม่ได้ไปเครื่องบิน  กรุงเทพ -พังงา ไม่ใช่ใกล้ๆเลย  ครั้งล่าสุดลงไปแบบด่วนจี๋  รู้ข่าวตอนเช้า  ไปซื้อตั๋วและไปวันนั้นเลย  เพราะว่ายายไม่รู้สึกตัวแล้ว  ไม่ตอบสนอง  แม่สั่งว่าให้ทุกคนเตรียมชุดดำไว้เลย  สั่งเอารูปยายไปขยายใหญ่ด้วย เผื่อต้องใช้ 

ตอนนั้นเราคิดว่า  ถ้ามันทรมานมากนัก  ยายก้อไม่ต้องทนหรอกนะคะ  ถ้าจะหลับแล้วไปเลย  ก้อไม่มีใครว่าอะไรด้วย  ดีซะทีอีกที่ไม่ต้องเจ็บอีกต่อไป 

พอลงไปถึง  พายายไปหาหมอ  หมอบอกว่ายายเป็นทางเดินปัสสาวะอักเสบ ติดเชื้อ  ถ้าพามาช้ากว่านี้ก้อไม่ทันแล้ว  และตอนที่แม่ไปเยี่ยม  ก้อไม่รู้นะว่าแม่ไป  แต่ยิ้มตลอด  พูดอะไรยิ้มตลอด   แต่เราก้อรู้ว่ายายทรมานและเจ็บมาก  เพราะว่าหมอเจาะคอ  มีสายอ็อกซิเจน  สายอาหาร  มีสายที่เจาะผ่านท่อปัสสาวะ  เพราะว่าอึและฉี่เองไม่ได้     สัก 3 วันต่อมา  อาการดีขึ้น  ทีนี้เริ่มอาละวาด  หมอต้องจับมัดกับเตียง  เพราะยายพยายามจะดึงไอ้พวกสายต่างๆออก  เริ่มถีบพยาบาล  ที่ไม่เอาข้าวมาให้กิน หารู้ไม่ว่า  เค้าให้อาหารผ่านสายยาง

ตอนนี้ยายกลับมาอยู่บ้านแล้ว  ( ยายเราก็อึดเหมือนกันนะ  เพราะอาการเข้าโรงหมอแบบนี้ไม่ได้มีหนเดียว ) แต่ทุกวัน ทุกครั้งที่แม่โทรไป  ยายจะร้องไห้ตลอด  ร้องเหมือนเด็กๆ  ถามว่าเมื่อไหร่จะมาเยี่ยม  เอาพวกเราไปด้วยสักคนนึง  เพราะยายไม่ได้เจอเรานานมากแล้ว  น่าละอายมั๊ยหล่ะ  ทุกวันนี้  เวลายายนอน ต้องมีคนมานอนกอดตลอดเวลา  ไม่งั้นนอนไม่ได้  กินข้าวก้อกินไม่ลง  กับข้าวมีเยอะแยะ  ยายกินข้าวกะนําปลา  กินข้าวกะมังคุด  บอกว่ากินไม่ลง  สงสัยต้องให้กินอาหารเสริมของแอมเวย์เพิ่มเป็นวันละ 2 ครั้ง 

ปล.  ตอนนี้ยายของข้าพเจ้าหนัก 24 กก.  ไม่ต้องตกใจนะ  หนักประมาณนี้มานานแล้ว  ผอมแบบมีกระดูก กะหนัง  หนังติดกระดูกเป็นแผงๆ 

แล้วเสาร์นี้หนูจะไปหายายนะคะ  จะเอารังนกไปฝากด้วย

ปล.อีกครั้ง  เรื่องหลานรหัส ( เหลนรหัส ) ไว้อัพเดตหลังจากเรากลับมาละกันนะ  ตอนนี้ไม่มีอารมณ์แล้ว

ปล.กำลังสอง  วันนี้เจอน้องตี้กะน้องจา  ตอนเย็นไปดูหนัง  ทำให้หายฟุ้งซ่านไปได้พักนึง  แต่ตอนนี้กูเป็นอีกแล้ว 

มีคนมาเตือนว่า  อัพสเปซได้แล้วว      เขียนเรื่องไรดีวะ  นึกไม่ออก  ขอเขียนย้อนหลังละกัน ( ทำไมต้องขอวะ  บล็อคกูนี่หว่า )

เออ นี่รู้หลานรหัสแล้วหล่ะ  หลานช้านเป็นผู้ชาย  โอ๊ย  ดีใจๆๆๆๆ  หลั่นล้าไปได้พักใหญ่ๆ  ชื่อน้องตี้  นานๆจะมีหลุดมานะเนี่ย  ผู้ชายสอบฝรั่งเศส   กิกิ  ตอนแรกแอบกังวล มันจะเป็นผู้ชายจริงรึเปล่า   อย่างที่สอง  มันจะเป็นหลืบรึเปล่า  แต่พอคุยกัน  ก็รู้ว่าไม่ได้เป็นทั้งสองอย่าง  เป็นผู้ชายตัวจริงกระทิงแดง  ชอบทำกิจกรรมด้วย   โล่งจาย  หลานพี่โบว์ต้องไม่เป็นหลืบนะค้า   ขอร้องงงง  อิอิ

แต่ถึงหลานจะเป็นอะไร  เราก็รักหล่ะน้า  แค่มีก็ดีใจแล้ววว  เพราะว่ามีน้องบางคนสละสิทธิ์อ่ะ  เราไม่อยากสายรหัสขาดนี่นา

วันที่ 25  พุธนี้ก็ได้เจอหน้าหลานแล้ววว 

แต่เห้ย  กูปี 4 แล้วเหรอวะ   ........................  กูเครียด  ไมมันเร็วงี้อ่ะ  ปี1 เข้ามา ไหว้ทุกคน  พออยู่ปี 2  ไหว้พี่ปี 3ปี 4  และเริ่มมีคนมาไหว้    พออยู่ปี 3 ยายมาท่าพระจันทร์  อ่า  เหงาเล็กๆ  แต่ไม่ค่อยมีใครไหว้  อิอิ  ( ก้อท่าพระจันทร์มีแต่ปี3กะปี4 นี่นา  )  แต่ปีนี้ขึ้นปี 4   ทุกคนมาไหว้กู  T_T

ปีนี้ปี 4 มีละครคณะด้วย  เทอมนี้นรกมาก  ทั้งวิชาที่ลงเรียน กูตายแน่  ว่าแต่เพื่อนๆส่วนใหญ่  ก็คงคล้ายๆเรา เหมือนศพเดินได้  หัวสมองช้า เหี่ยวๆดำๆโทรมๆ  แค่เราโทรมมากกว่าคนอื่น 1 เท่า  หุหุ  เนื่องจากใช้ชีวิตเปลือง ( อันนี้แม่พูด )

แต่เอาวะ  สู้โว้ยยยยยยยยยย   >>>>>>>  ตายโว้ยยยยยยยยย  T_T

วันจันทร์  ไปสยาม  ไปซื้อชุดนศ.กะแบงค์  หมดไปสองพันกว่า  แบงค์เจอเพื่อนเก่า  คุยกันไป  ซื้อไป  ซื้อเสร็จ  ฝนตกซะงั้นอ่ะ  รอจนฝนซา  เลยนั่งรถไฟฟ้ากลับบ้านมาลงหมอชิต  ฝนตกปรอยๆ  เราขี้เกียจรอ  เลยชวนแบงค์ลงรถใต้ดิน  จะไปเซ็นทรัลลาดพร้าว ( ห่าวกันแค่ 1 สถานี )  พอขึ้นจากสถานีเซ็นทรัล ลาดพร้าวมา  ฝนตกหนัก  กูเซ็ง   นั่งรอมันตรงบันไดรถไฟใต้ดินอยู่ครึ่งชม.ได้ 

ฝนซา  เริ่มหิว ( เป็นตัวไรวะ  ชีวิตมีอยู่ไม่กี่อย่าง )  เลยหาของกินก่อน  แวะกินราเมนที่ ฮะจิบัง   ( แบงค์เลือก  )  กินเสร็จ  มันบ่นอุบ   " เค้าว่า  ที่นี่ใส่ผงชูรสแน่ๆเลยพี่โบว์"  ( ปล.  น้องกูไม่ได้เป็นตุ๊ดนะ  ) แต่ก็ยิ่มแฉ่ง  เมื่อเราบอกว่า  มื้อนี้เลี้ยงละกัน  เนื่องในโอกาสปลาทูออกจากบ้าน  ^^ 

กินเสร็จ  แบงค์ไปดูถุงมือเล่นยิมที่ซุปเปอร์สปอร์ต  กลับมาก็บ่นอีกแล้ว  เรื่องถุงมือแพง  ขี้เกียจฟัง  มันขอไปตัดผม  ส่วนเรากลับบ้านๆๆ 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

วันอังคารที่ 17 เมษา   วันนี้อยู่บ้านเฉยๆ  ตื่นก็สายแล้ว  อยู่คนเดียวนี่หว่า อาบนำกินข้าวดูทีวี ภาระกิจหลักเสร็จเรียบร้อย  เที่ยงๆ  นึกขึ้นได้ว่า  ปอยให้ไปเอาแบบสอบถามที่บ้าน  ฝากไว้กะแม่  เราโทรหาแป๋ว จะเอาเบอร์บ้านปอย  แป๋วไม่รับ ...........เราก็ไม่เป็นไร  เดี๋ยวไว้ใกล้ถึงบ้านปอยค่อยโทร

แต่งตัวเสร็จปั๊บบบบ  ลงมาข้างล่าง   กูไม่มีกุญแจบ้าน O_o   ทุกคนเอากุญแจบ้านไปโหมดดดดดดดดด   แล้วกูจะออกจากบ้านยังไงหล่า                          โทรหาแป๋วอีกรอบนึง  มานม่ายรับบบบบบบบบ  ทำไงดีฟะๆๆๆๆ  เพราะวันพุธ จะไม่มีใครอยู่บ้านปอย  แล้วเราออกจากบ้านไม่ได้  โทรหาแป๋วให้แป๋วไปเอาแทน  ก้อติดต่อไม่ได้อีก

โทรไปสักพัก  มือถือกูเจ๊ง ...........  อยู่ดีๆแฮงค์ซะงั้นอ่ะ  หน้าจอค้าง ลองปิดฝา ( มือถือเราเป็นแบบพับได้ )แล้วเปิดมาใหม่  หน้าจอก็เหมือนเดิม ลองโทรเข้า  มีสัญญาณนะ  แต่หน้าจอเหมือนเดิมเลยยยยยยย  ปิดเครื่องก้อปิดไม่ได้อีก  เป็นไรมากป่าววะเนี่ย  ปิดมันอยู่เกือบสิบที  มันถึงปิดให้  เปิดมาเป็นปกติ  เห้ออออออออออ  ค่อยยังชั่ว นึกว่าต้องส่งโรงหมอซะแล้ว                                         สักพัก  4 โมงกว่าๆ  แป๋วโทรมา   she บอกว่า  นอนกลางวัน  แต่  she  ไปรับแบบสอบถามมาแล้ววว    เห้อออออออออออออ   ขอถอนหายใจอีกเฮือกนะ  โล่งไป 

ตอนดึก  ออนเอ็ม   จากที่เราตั้งชื่อว่า  ใครที่อายุ 17 -22 ปี และมีเวลาว่างพอควร มาช่วยทำแบบสอบถามหน่อย     มีแต่คนเข้ามาถามว่า  ให้ช่วยป่ะๆๆ แง  ไม่ได้อ่ะ  อาจารย์กำหนดว่าไม่ให้เป็นเด็กธรรมศาสตร์   แต่ขอบคุณที่มีนําใจเข้ามาถามนะ   ขอบคุณค้าบ

แง่งงงงงงง ...อารมณ์เสีย  มะวาน ( วันที่ 11 ) นั่งอัพblog ตอน 5 ทุ่มกว่า  อัพไปอัพมา ตี 2 เสร็จ มือไปโดนอะไรเข้าไม่รู้ มัน back กลับไปหน้าที่แล้ว  พอกลับมา  ไอ้ที่พิมพ์ๆมาหายหมดเลย  อุตส่าห์อัพ 2 วันรวบยอด  พิมพ์ซะยืดยาว  หงุดงหงิดจริงๆ    ( ขอบ่นก่อนนะ )

วันที่ 10  วันแรกพบ( คณะ )                                                                 ซื้อเสื้อของมา 2 ตัว  ขาว1 ดำ 1  น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกก   2 ตัว คิดเป็นเงิน 300 บาท แต่เออ ปีนี้ไม่มีสมุดแฮะ  ก็หมายความว่าน้องๆก็ต้องออกตังค์ค่ารับน้องเพิ่มขึ้นนะ

วันนี้หนุกหนานๆ  นั่งจนเมื่อยก้น  เมื่อยขา  ปวดเข่า  รู้สังขารตัวเองว่า  แก่แล้ว  แต่ขออีกหน่อยเหอะวะ  เลยออกคนเกือบสุดท้ายเลย  น้องๆก็  ....อืมมม   พี่ปี 4 เนอะ  แต่หน้าเด็ก  อิอิอิอิ   เขิลลลลลลลล

ปล.เด็กปีนี้ไม่ค่อยแรงเลย คงยังอายอยู่   สงสัยต้องเอาไปละลายพฤติกรรมก่อน  แล้วจะด้านขึ้นเหมือนกับพวกเรา  หุหุ 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

วันที่ 11  วันแรกพบ ( มหาลัย )  วันนี้เป็นวันปรีดีด้วย  แต่ไม่ได้ไปไว้ท่านอ่ะ  แล้วหนูจะไปไหว้ท่านวันหลังนะคะ

ตื่นเช้ามา  ทำธุระอะไรเรียบร้อย  เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วก็ ......ใส่เสื้อตัวใหนดีวะ  เอาเสื้อที่เป็นรูๆละกัน  เป็นรูปทั้งตัวเลย  เหมือนะจะโป๊ แต่ไม่โป๊นะ    คงเพราะไม่มีอะไรให้โป๊ด้วยมั้ง  หุหุ 

แอบเคืองนิดนึงตอนขึ้นรถไฟใต้ดิน เราเห็นเด็กธรรมศาสตร์ 2 คน  จำได้ว่าอยู่บัญชีนะ  ขึ้นมา  เราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย  พอถึงสถานีสุขุมวิท คนลงเยอะ  เราเลยได้นั่ง  พอนั่งปุ๊บ  เริ่มหลับ  แหะๆ  แบบว่าเหนื่อยไง  อีกพักนึงก็มีคนเดินมานั่งข้างๆเรา  เราก็พอจะรู้ตัวนะ   แล้วก็ได้ยินเหมือนเค้าพูดกันว่า  หลับงี้เดี๋ยวก็เลยป้ายหรอก  รู้ตัวอีกที  อยู่ห้วยขวางแล้ว  หัวเราะกันคิกๆคักๆ  ทำนองนี้  ไม่รู้ว่าพูดถึงเรารึเปล่า

แต่ที่แน่ๆ  เราได้ยินนะเว้ย  แค่ลืมตาไม่ขึ้นเท่านั้นเอง   แต่พอถึงสถานีหัวลำโพง  ตามันเปิดอัตโนมัติ ( ยังกะประตูรถไฟฟ้า ตั้งเวลาได้ )   เอาเถอะ  คิดซะว่าให้คนนินทาเล่น

พอมาถึงคณะ  ปี 4 จ๋า ยังไม่มีใครมาเล้ยยยยยยยยยยยยยย  เลยนั่งกะพวกน้องจา น้องต๊าป น้องปูม ไปก่อน  ไม่เป็นไร  หน้าเด็ก  พอเนียนไหวๆ  แล้วก็ไปกินข้าวตอนเที่ยงกะพวกน้องนอต 

ตอนบ่าย เนื่องจากน้องๆมาทาบทามไว้ก่อนแล้ว ให้ขึ้นไปพูดเรื่องเกี่ยวกับวิดโท  พอจับไมค์  เราก็ถามว่ามีใครอยากเรียนวิดโทมั่ง   ....................... ล้นหลามเลย  หาไม่เจอซักคน กริบมาก   เสีย self ชั่วขณะ  แต่ก็พูดต่อนะจ๊ะ

ถ้าให้พล่ามเรื่องวิดโท  คงพูดได้วันนึงก็ไม่จบ  แต่กลัวน้องๆจะไม่ได้ทำกิจกรรมอื่น  เอาเป็นว่าใครสนใจจะเรียนวิดโท  ก็ถามได้นะ  ถามตัวต่อตั  จะได้ข้อมูลแบเจาะลึก  อิอิอิอิ

และแล้วก็ถึงเวลาที่รอคอย  แดนซ์หลุดโลก   ตอนแรกๆก็อยู่กะพวกเป้ ป๋อม นะ  แต่ไปๆมา  หายไปใหนกันไม่รู้  มาเจอแนตที่ข้างหนามมวย  ยืนเต้นอยู่บนโต๊ะ  เราก็เลยไปแจมด้วย  อิอิ  เราเต้นไม่สนใจใครทั้งสิ้น  แนตบอกว่า  เราเหมือนคนเมายาเลย  5555555

ถึงเวลากลับบ้าน  กลับกะน้องปิ ปี 3 และเพื่อนน้องปิอีกคนนึง  ไปขึ้น 44ที่ท่าช้าง  ลงหมอชิตเพราะว่าต้องเอาของไปให้ปอยที่รถไฟใต้ดิน  ลาดพร้าว  นัดปอยไว้ที่ทางออก 2  แต่เราไม่ออกไป  ปอยก็ไม่เข้ามา  ยืนคุยกันผ่านที่กั้นที่เป็นกระจกๆอ่ะ  คุยนานมาก  อารมณ์เม้าท์   คุยจนยามผู้หญิงเดินมาอยู่แถวๆนั้น   เฮอะ  ไปก็ได้วะ  แบร่ ...............

วันนี้เหนื่อยๆ เพลียๆ แต่ไม่ยักกะง่วงแฮะ  สงสัยคงเพราะฤทธิ์กระทิงแดง เร้ด บูล เอ็กซ์ตร้า  5555  นั่งอัพบล็อคได้ทั้งคืน  แต่อย่างที่บกไว้ตอนต้น เจองั้น หมดแรงเลย

แต่ถึงจะเหนื่อยยังไงก็   รัก ......แรกพบ นะจ๊ะ  ^^

ปล. เจอเว้งด้วย  นึกว่าจะไม่มาซะอีก  แต่เสียดายจัง อัพไม่มา  ไม่งั้นได้ไปกินข้าว นั่งคุยกันแล้ว